Test obiektywu Sigma 14-24 mm f/2.8 DG DN Art

Wstęp.

Przez ostatnich kilkanaście lat z ogromną przyjemnością korzystam z lustrzanek cyfrowych, które z każdym nowym modelem stają się coraz bardziej dopracowane, mają większe możliwości oraz lepszą jakość obrazu. Rynek fotograficzny nie lubi stagnacji, nieustannie rozwija się i sprawia, że fotografowanie staje się jeszcze bardziej ekscytujące. Kilka lat wcześniej bezlusterkowce były uznawane przez wielu fotografów bardziej za ciekawostkę, a lustrzanka cyfrowa ciągle była postrzegana jako jedyna słuszna opcja dla fotografa aspirującego do roli profesjonalisty.

Od dłuższego czasu przyglądałem się temu, jak rozwija się rynek bezlusterkowców. Z początkiem 2019 roku postanowiłem sprawdzić go w praktyce. Miałem możliwość pracy z systemami trzech wiodących producentów: Nikonem Z7, Canonem R oraz Sony A7R III. Od kilku lat korzystam też z obiektywów Sigma - głównie z bezkompromisowej linii Art, ale również Contemporary oraz Sport. Sigma jako jeden z pierwszych producentów optyki bardzo poważnie potraktowała segment bezlusterkowców.

Jednym z moich ulubionych obiektywów była Sigma 14-24 mm f/2.8 DG HSM Art do Nikona, dlatego z ogromną niecierpliwością czekałem na wersję przeznaczoną do systemu bezlusterkowego. W lipcu 2019 roku Sigma zaprezentowała zupełnie nową konstrukcję zaprojektowaną od podstaw dla Sony E. Na początku października, dzięki uprzejmości generalnego dystrybutora Sigma w Polsce - firmy K-Consult - obiektyw trafił w moje ręce. Przez kolejne miesiące towarzyszył mi podczas warsztatów, plenerów i wyjazdów fotograficznych, pracując z aparatem Sony A7R III.

Zapraszam do lektury.

Sigma 14-24mm f/2.8 DG DN ART

Od wielu lat Sigma jest jednym z wiodących producentów optyki zarówno dla matryc pełnoklatkowych, jak i APS-C. Jako jedna z pierwszych firm dostrzegła potencjał aparatów bezlusterkowych. Doświadczenie w projektowaniu małych obiektywów dla APS-C oraz ultraszerokich konstrukcji stało- i zmiennoogniskowych przełożyło się na nową jakość wykonania i obrazowania w obiektywach dla pełnoklatkowych bezlusterkowców.

Sigma 14-24 mm f/2.8 DG DN Art to szerokokątny zoom o bardzo wysokiej rozdzielczości, przeznaczony między innymi do fotografii krajobrazowej, architektury i astrofotografii. Najważniejsze cechy konstrukcji to:

• 18 elementów w 13 grupach, w tym pięć soczewek SLD, trzy soczewki asferyczne i jedna soczewka FLD o właściwościach fluorytu;
• 11-listkowa przysłona domykana do f/22;
• silnik krokowy zapewniający szybką i cichą pracę AF, również podczas filmowania oraz detekcji oka i twarzy;
• mosiężny bagnet i uszczelniona konstrukcja odporna na zachlapania i pył;
• powłoki Super Multi-Layer oraz Nano Porous Coating poprawiające kontrast podczas pracy pod światło;
• korekcja aberracji barwnych i komy w całym kadrze;
• tylny uchwyt z blokadą do filtrów żelowych;
• programowalny przycisk AFL.

W pudełku.

W zestawie otrzymujemy przedni i tylny dekielek. Osłona przeciwsłoneczna jest zintegrowana z obudową obiektywu. Ze względu na wypukłą przednią soczewkę dekielek ma specyficzny kształt i jest nakładany na osłonę, ale jego mocowanie pozostaje bardzo pewne. Do kompletu dołączono również dobrej jakości futerał pozwalający bezpiecznie transportować obiektyw.

Specyfikacja obiektywu.

• ogniskowa: 14-24 mm;
• przysłona: f/2.8;
• minimalna przysłona: f/22;
• kąt widzenia: 114,2°-84,1°;
• konstrukcja optyczna: 18 elementów w 13 grupach;
• minimalna odległość ostrzenia: 28 cm;
• powiększenie: 1:7,3;
• długość: 131 mm;
• średnica: 85 mm;
• waga: 795 g;
• listki przysłony: 11;
• osłona przeciwsłoneczna: wbudowana;
• stabilizacja: brak.

Wygląd - jakość wykonania.

Wprowadzając linię Art, Sigma stworzyła wyznacznik precyzji projektowania, jakości wykonania i bezkompromisowej konstrukcji optycznej. Użytkownicy tej serii zdążyli przyzwyczaić się, że często wiąże się to ze sporymi gabarytami i wagą. Pierwszy kontakt z Sigmą 14-24 mm f/2.8 DG DN Art pozytywnie zaskakuje. Konstrukcja zaprojektowana specjalnie dla bezlusterkowców jest mniejsza i bardziej kompaktowa od lustrzankowych odpowiedników oraz konkurentów o podobnym zakresie i świetle f/2.8.

Porównanie wersji obiektywu do systemu Nikon i Sony.

Obiektyw prezentuje się znakomicie: ma zwartą budowę, przednią soczewkę ukrytą pod zintegrowaną osłoną, smukłe pierścienie zoomu i ręcznego ostrzenia oraz czytelnie rozmieszczone przyciski. Większość korpusu wykonano z metalu i wysokiej jakości tworzywa. Oba metalowe pierścienie pokryto gumowymi rowkami ułatwiającymi precyzyjną obsługę. Na obudowie znajdują się przełącznik trybu ostrości i programowalny przycisk AFL. Znaczniki ogniskowej obejmują wartości 14, 16, 18, 20, 22 i 24 mm.

Pierścień zoomu znajduje się blisko bagnetu i pracuje z większym oporem. Większy pierścień ręcznego ostrzenia, umieszczony bliżej przedniej soczewki, obraca się płynniej. Pracuje elektronicznie, a zakres jego działania zależy od szybkości obrotu: energiczny ruch pozwala przejść cały zakres po około 180 stopniach, natomiast wolny obrót daje ponad 500 stopni. Ułatwia to precyzyjne ustawienie ostrości i płynną zmianę płaszczyzny ostrości podczas filmowania.

Przednia soczewka jest wypukła i ma średnicę 63 mm, podczas gdy w wersji do lustrzanek było to 80 mm. Ogniskowanie odbywa się wewnętrznie, ale przednia soczewka zmienia położenie zależnie od ogniskowej. Najbardziej wysuwa się przy 14 mm, a najgłębiej chowa przy 24 mm. Całkowita długość obiektywu nie zmienia się.

Wypukła soczewka wyklucza tradycyjny gwint filtrów. Producent umieścił jednak od strony bagnetu uchwyt, do którego można wsunąć i bezpiecznie zablokować filtr żelowy. To praktyczna alternatywa dla dużych filtrów płytkowych 150 mm i dedykowanego systemu mocującego. Wnętrze obiektywu jest dobrze wyczernione, zmatowione i karbowane. Uszczelnienia oraz hydrofobowe i oleofobowe powłoki przedniej soczewki pozwalają pracować w śniegu, deszczu, pyle i kurzu.

System mocowania filtrów od strony bagnetu.

Rozmiar obiektywu

Nowa Sigma jest wyraźnie mniejsza i lżejsza od bliźniaczej konstrukcji przeznaczonej do lustrzanek. Układ optyczny składa się z 18 soczewek w 13 grupach. Zastosowano soczewkę FLD, cztery soczewki SLD oraz trzy elementy asferyczne, w tym soczewkę o dużej średnicy z przodu obiektywu. Kołowa, 11-listkowa przysłona może zostać domknięta do f/22. Powłoki antyodbiciowe połączono z technologią Nano Porous Coating, ograniczającą flary i odbicia światła.

Pomimo skomplikowanej konstrukcji optycznej inżynierom Sigmy udało się znacznie zmniejszyć rozmiar i wagę obiektywu. W połączeniu z korpusem tworzy on spójny, dobrze wyważony zestaw.

Podstawowe parametry:

• waga: 795 g;
• długość: 131 mm;
• średnica: 85 mm;
• średnica przedniej soczewki: 63 mm.

Autofocus - jakość obrazu

Zastosowany silnik krokowy jest praktycznie bezgłośny. To istotne nie tylko dla fotografów, ale także dla filmowców. Przejście całego zakresu i ustawienie ostrości zajmuje mniej niż pół sekundy. Autofocus nadąża za wykrywaniem oka w trybie ciągłym C-AF. Podczas testów obiektyw działał szybko, celnie i precyzyjnie z korpusami Sony A6200, A6600, A7 i A7R III.

W fotografii krajobrazowej oczekuję wysokiej jakości obrazu w centrum i na brzegach kadru, niewielkiej dystorsji, dobrej pracy pod światło i możliwie małej komy. Sigma spełnia te wymagania z nawiązką. Jakość oceniałem na podstawie zdjęć wykonanych podczas kilkunastu plenerów, nie na laboratoryjnych tablicach testowych. Ostrość i szczegółowość są znakomite w całym zakresie ogniskowych już od pełnego otwarcia przysłony.

W centrum kadru najlepszą jakość uzyskałem przy 24 mm, a obraz pomiędzy f/2.8 i f/5.6 jest niemal identyczny. Przy f/8 szczegółowość nieco się zmniejsza, a powyżej f/14 wyraźniej działa dyfrakcja. Przy krótszych ogniskowych różnice są niewielkie. Na brzegach kadru jakość jest tylko nieco słabsza niż w centrum. Najszersze pole widzenia wprowadza zauważalną dystorsję beczkową i niewielkie zniekształcenie faliste przy 14 mm; dla pozostałych ogniskowych dystorsja jest praktycznie niezauważalna.

Winieta jest widoczna w całym zakresie ogniskowych, szczególnie pomiędzy f/2.8 i f/4. Najmocniej występuje przy 14 mm, gdzie spadek jasności w rogach przekracza 2,5 EV. Przymknięcie przysłony zmniejsza efekt. Aberracja chromatyczna i koma są niewielkie. Przy f/2.8 delikatna aberracja może pojawić się w środkowym zakresie ogniskowych, ale po przymknięciu znika. Koma jest subtelnie widoczna w rogach, jednak obiektyw z powodzeniem nadaje się do fotografowania nocnego nieba.

Praca pod światło wypada wzorowo. Obraz praktycznie nie traci kontrastu, a flary i odbicia są trudne do wywołania. Po przymknięciu 11-listkowa przysłona tworzy wyraźną gwiazdkę wokół źródła światła.

Zastosowanie w terenie - wrażenia z użytkowania

Z obiektywu Sigma 14-24 mm f/2.8 DG DN Art korzystałem regularnie przez kilka bardzo intensywnych fotograficznie miesięcy. To świetny ultraszeroki zoom: oferuje szerokie pole widzenia, stałe światło f/2.8, bardzo dobrą konstrukcję, wyważenie i wybitną rozdzielczość obrazu. Dystorsja jest niemal niewidoczna poza ogniskową 14 mm, a aberracja chromatyczna pozostaje dobrze kontrolowana. Największą wadą jest dość wyraźna winieta w całym zakresie ogniskowych.

Silnik krokowy jest szybki, precyzyjny i bezgłośny. System filtrów od strony bagnetu pozwala korzystać z małych, lekkich i stosunkowo niedrogich filtrów szarych. Obraz pozostaje ostry niemal tak samo w rogach jak w centrum, kolory są bardzo dobre, a sceny kontrastowe. Do jakości wykonania nie mam zastrzeżeń: elementy są dobrze spasowane, a pierścienie pracują z wyczuwalnym oporem.

Najlepszą rekomendacją niech będzie fakt, że po kilku miesiącach nie chciałem zamienić tego obiektywu na inny. To ostre, kontrastowe i wygodne szkło stało się jednym z głównych powodów mojej zmiany systemu na bezlusterkowy.

Efekty mojej współpracy z testowaną Sigmą